نقد و بررسي توانش زباني از ديدگاه ابن خلدون

ميراث مكتوب - «عبدالرحمن بن خلدون»، دانشمند توانمند اسلامي، در «مقدمه» مشهورش در سياق اهتمام به عمران بشري و تفكرات جامعه شناختي خويش به بحث در مورد يكي از مهم ترين مسائل زباني يعني «توانش يا ملكه زباني» پرداخته است. وي در دستيابي به مفهوم «توانش زباني» بر جنبه خلاقيت زبان تاكيد كرده است و استعداد زبان آموزي را مرتبط با توانايي هاي فطري انسان مي داند. او از يك سو بيان مي كند كه بهره ملت هاي غير عرب از ملكه زبان عربي كم و ناچيز است، زيرا ملكه زبان مادري به زبانشان سبقت جسته است و از سوي ديگر از بزرگاني همچون «سيبويه»، «فارسي» و «زمخشري» ياد مي كند كه هر چند از نظر نژاد عجم هستند، ولي پرورش آنان در ميان قبايل عرب سبب شده كه به كنه ملكه زبان عرب دست يابند. ابن خلدون ارتباط زبان را با جامعه، ارتباطي ناگسستني مي داند و زبان سلطه را همان زبان ايدئولوژي حاكم بر جامعه مي داند، از اين رو در صدد است تغييرات زباني را در دو محور «زمان» و «مكان» بررسي كند. دستاورد اين پژوهش نشان مي دهد تفكرات زبان شناختي ابن خلدون مدرن و نوين است و وي مبتكر نظريه «توانش زباني» است، نه «چامسكي».

آنچه در بالا مطالعه كرديد بخشي از مقاله «نقد و بررسي توانش زباني از ديدگاه ابن خلدون» نوشته روح الله صيادي نژاد است كه در فصلنامه جستار هاي زباني ، سال چهارم، شماره 2 ويژه تابستان سال جاري به چاپ رسيده است

براي مطالعه متن كامل اين مقاله روي فايل پايين كليك كنيد

افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید