بررسي نيايش های شاهنامه فردوسي

ميراث مكتوب - شاهنامه حكيم توس، دايره المعارف بزرگي است كه فرهنگ و تاريخ كهن ايران زمين را در بردارد. يكي از هزاران مفاهيم ارزشمند معنوي كه در اين اقيانوس فراخ گستر و ژرف عمق به زيبايي و شيوايي موج مي زند، نيايش پروردگار يگانه است. بازتاب گسترده اين كردار معنوي در شاهنامه نشان از آن دارد كه نيايش همچون خداجويي، از نخستين روزگاران شكل گيري تمدن بشري كرداري پسنديده و همراه با باور و اعتقاد در فرهنگ مردم ايران زمين بوده است. با تاملي در شاهنامه به روشني دريافت مي شود كه نيايش يكي از مستحكم ترين پناهگاه هاي خداجويان، خردمندان، پهلوانان و پادشاهان و وسيله مقابله با جادوگري ها و بدانديشي ها و ترفندهاي دشمن است. نيايش هاي شاهنامه به گونه اي درس خداشناسي مي دهند و اغلب براي طلب نيازهاي عمومي و منافع ملي و رستگاري معنوي به كار مي روند نه براي منافع شخصي. اين كردار معنوي، آدمي را به منبع اصلي قدرت وصل مي كند و نياز او را هر چند كه انساني تمام عيار چون رستم باشد و يا پادشاهي آرماني، قدرتمند و با خرد و هنر چون كي خسرو، نشان مي دهد.
در اين پژوهش نيايش هاي شاهنامه از جنبه هاي گوناگون همچون: نوع خواسته ها در نيايش، نيايشگران به تفكيك شخصيت ها و .... بررسي مي شود.

آنچه در بالا مطالعه كرديد چكيده مقاله «بررسي نيايش هاي شاهنامه فردوسي» نوشته موسي پرنيان و مهناز ولي بيگي است كه در شماره 53 فصلنامه متن پژوهي ادبي به چاپ رسيده است.

متن كامل مقاله را در فايل پايين مشاهده كنيد.



افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید