نامه بلخي بُرزمهر

ميراث مكتوب - زبان بلخي زبان، رايج در سرزمين باستاني بلخ، در شمال افغانستان كنوني بود. اين زبان كه از شاخه زبان هاي ايراني ميانه شرقي محسوب مي شود در سده هاي يكم تا نهم ميلادي در اين ناحيه به كار مي رفت. آثار باقي مانده از اين زبان شامل سكه ها، مهرها، كتيبه ها و دست نوشته ها است. در دهه ۱٩٩۰ ميلادي انبوهي از اسناد ارزشمند بلخي كشف شد كه در ميان آن ها بخش عمده اي از نامه هاي بلخي به واسطه ارائه آگاهي هاي تازه درباره اين زبان از اهميت چشمگيري برخوردار ند. اين نامه ها غالباً بر روي چرم و پارچه نوشته شده اند. مقاله حاضر به بررسي يكي از اين نامه ها مي پردازد كه در يازده سطر و بر روي چرم بسيار نازكي نوشته شده است. ابتدا متن اين نامه حرف نويسي، سپس به فارسي ترجمه و واژگان آن تجزيه و تحليل خواهد شد.
متن كامل مقاله «نامه بلخي بُرزمهر(Bh1)» نوشته محمود جعفري دهقي و شيما جعفري دهقي كه در دو فصلنامه پژوهشهاي زباني ، سال سوم، شماره 1 منتشر شده است در فايل زير مطالعه كنيد.

افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.