نگارگري ايران در دوران تيموري (عصر طلايي نگارگري ايران)

ميراث مكتوب - در طول حكومت مغولان (ايلخانان و جلايريان)، آل اينجو و آل مظفر، نگارگري به مراحل تكامل خود نزديك شد. در كارگاههاي سلطنتي آنان بود كه نقاشان عمدتاً به كار مصور كردن كتب گماشته شدند و نگارگري تا رسيدن به دوران طلايي خود فاصله اي نداشت. در دوره تيموري نگارگري به بالاترين اوج و ترقي خود رسيد. اين هنر در عهد تيموري نه تنها تقليدهاي هنري و سبكهاي نقاشي چين را كه از عصر مغول وارد ايران شده بود، مورد جذب و اقتباس قرار داد، بلكه در مسير تكاملي خود سرانجام استقلالي را نمايان ساخت كه منعكس كننده روح هنري ايرانيان بود و به همين سبب است كه عصر تيموري را «دوره طلايي هنر نقاشي ايران» دانسته اند. بايد توجه داشت كه ابعاد تكامل طبيعي هنر نقاشي و مينياتور قرن نهم به كيفيتي منسجم شد كه امروزه مي توانيم آن را تحت عنوان مستقل«سبك دوره تيموري» بپذيريم. در اين مقاله سعي شده است به اجمال مكاتب و تحولات هنر مزبور در دوره تيموري مورد تجزيه و تحليل قرار گيرد.

آنچه در بالا مطالعه كرديد بخشي از مقاله «نگارگري ايران در دوران تيموري (عصر طلايي نگارگري ايران)» نوشته مهدي زرين ايل و وحيد كارگر جهرمي است كه در شماره 4 دوفصلنامه تاريخ نو به چاپ رسيده است.
متن كامل اين مقاله را مي توانيد با كليك بر روي گزينه دريافت فايل مطالعه كنيد.



افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید