یادداشت هایی بر مقالات شاهنامه شناختی استاد تقی زاده

ميراث مكتوب - شادروان استاد سید حسن تقی زاده (تبریز 1255 یا 1257 – تهران: 8 بهمن 1348) ازشخصیت های شگفت و برجستۀ تاریخ تحقیقات ایرانی است. فارغ از داوری های گوناگون دربارۀ مشی سیاسی و برخی عقاید او، قطعا کسی نمی تواند در مقام علمی و پژوهشی آن مرحوم تردید کند. تنوع و پرمایگی مقالات و کتاب های استاد، تدریس در دانشگاه های تهران، لندن، کمبریج و کلمبیا، رابطۀ علمی و دوستی با ایران شناسانی نظیر نولدکه، مارکوارت، براون، مینورسکی، هنینگ، گرشویچ و ... و احترام آنها نسبت به وی، و انواع حمایت هایش از دانشمندان، جوانان فاضل و دوستان محقق کافی است تا نام سید حسن تقی زاده را در طراز سرامدان پژوهشگران معاصر ایران قرار دهد.
هرچند تخصص و تشخص استاد تقی زاده در حوزۀ مسائل گاه شماری است، ایشان در زمینۀ چند موضوع دیگر نیز قلم زده اند که یکی از آن شاهنامه شناسی است و حتی به استناد تاریخ چاپ نخست این گونه مقالاتشان (1298 – 1300 ش)، ایشان را باید پیشگان پژوهش های علمی فردوسی شناختی به زبان فارسی و در میان محققان ایرانی دانست.

ادامه «یادداشت هایی بر مقالات شاهنامه شناختی استاد تقی زاده» نوشته سجاد آيدنلو كه در شماره 77 كتاب ماه ادبيات منتشر است در فايل پايين بخوانيد.


افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.