پزشكي و روشهاي بهداشتي – درماني در متون كهن ايراني

ميراث مكتوب - پزشكي از ديرباز يكي از موضوعات مورد علاقه ملل گوناگون جهان بوده است، نياكان ما عقيده داشتند كه جهان مادي، تن و شادماني، آفريده هاي خدا هستند و وظيفه ديني انسان است كه از آنها نگهداري كند و آنها را گسترش دهد و از آنها بهره گيرد و اين خود سبب بود، كه آنان در پي از بين بردن هرگونه رنج هاي بشري از جمله رنج هاي جسماني برآيند و پزشك و پزشكي را ارج نهند.
كهن ترين و مهمترين آگاهي ها درباره چگونگي پزشكي و درمان بخشي در ايران باستان رادر لابه لاي متون اوستايي مي توان به دست آورد. در جاي جاي متون ديني ايرانيان پيش از اسلام، درباره بهداشت، چگونگي برخورد با نجاسات و بيماري ها سخن به ميان آمده و اين سفارشات بهداشتي در قالب داستان هاي اساطيري، ديني و تاريخي به خواننده القاء شده است.
البته به غير از اوستا آنچه از نوشته هاي فارسي ميانه زردشتي در پي گذر زمان برجاي مانده است، ميراثي است جاودان و گران سنگ كه فرهنگ، انديشه ها، پنداشته ها و باورهاي كهن ايرانيان را به روشني باز مي نمايد. اين مقاله در نظر دارد با روش توصيفي - تحليلي و بهره گيري از منابع كهن موجود پيرامون پزشكي به بررسي پزشكي و روشهاي بهداشتي – درماني در متون كهن ايراني و جايگاه اين علم در آموزه هاي زردشتي بپردازد.

متن كامل مقاله «پزشكي و روشهاي بهداشتي – درماني در متون كهن ايراني» نوشته محمد حسن بهنام فر و ناديه ابويي مهريزي
كه در شماره 9 فصلنامه «پژوهش در تاريخ» منتشر شده است در فايل پايين بخوانيد.




افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.
جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید