استاد منوچهر دانش پژوه درگذشت

میراث مکتوب - استاد منوچهر دانش پژوه، استاد پیشکسوت ادبیات و ایران‌شناس، که در پی بیماری قلبی و کلیوی در بیمارستان بستری بود، روز شنبه (12 اردیبهشت ‌ماه) دار فانی را وداع گفت.

کتاب های خرابات (تقلیدی از گلستان سعدی) و خانقاه (تقلیدی از بوستان سعدی) سرودۀ فقیر شیرازی به تصحیح منوچهر دانش پژوه از سوی مرکز پژوهشی میراث مکتوب منتشر شده است.

دانش‌نامه ایران‌زمین، بررسی سفرنامه‌های دورۀ صفوی، حکایات دلنشین، شرح تاریخ بیهقی، سفرنامۀ منظوم، شرح و توضیح دیوان رودکی، شرح کلیله و دمنه و گزیده‌های نظم و نثر فارسی از دیگر آثار زنده یاد استاد منوچهر دانش‌پژوه است.

مرکز پژوهشی درگذشت این مصحح پیشکسوت را به خانوادۀ محترم ایشان و جامعۀ فرهنگی کشور تسلیت می گوید.

افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

روبار سفر بند که یاران همه رفتند .
خدایش رحمت کند. سالهای کمی دورتر ،درهمایش بزرگی که دربزرگداشت فردوسی ودرشهرالیگودرز برگزار شد ، برای اولین بار استاد دانش پژوه راازنزدیک زیارت کردم . دراین همایش، که همراه اساتید: ،دانش پژوه ،کزازی، سرّامی، ماحوزی، نادری و... حقیر نیز شرکت داشتم «که گزارش آن در مقاله «سرزمین سپند » درروزنامه اطلاعات به چاپ رسید،» بخت با من یار شد و هم اتاقی استاد دانش پژوه شدم. یکی دو سه شبی که در آنجا بودیم و فرصتی برای گپ زدن، سوای ازدانش وافر استاد، از پایبندی او به نماز و عبادات، شگفت زده شدم. شور دینی استاد مرا که در نماز کاهلی خاص داشتم تشویق می کرد که وقتی او به نماز می ایستاد ، لحظه ای بعداز اتمام نماز استاد من نیز به نماز سروقت بایستم و افتادگی ، تواضع و ادب وافر او در ذکر به خیر دیگراستادان ادبی رااز زبان استاد زشف جان کنم . در گفتگوهای گاهگاهی که در میان دیگر استادان در می گرفت و گاه به کیسه کشی ونعوذ بالله غیبت درباره برخی استادان غایب می کشید، به هیچ وجه کلمه ای سخن نمی گفت و آن اندازه متواضع بود که وقتی یکی از فردوسی دوستان محلی ( به نام دهقان ، که تحصیلات دانشگاهی نداشت ) ابیات بسیاری از فردوسی رادر موضوعات مختلف از شاهنامه می خواند و استادرا شگفت زده می کرد، بالذت روبه من کرد و می گفت: من سالها شاهنامه تدریس کرده ام و این اندازه که آقای دهقان شعرازفردوسی در حافظه دارد من ندارم و گاه نمی دانم فلان بیت از کدام قسمت
شاهنامه است ؟ واورا تحسین می کرد.
فقدان استاد بزرگ از جمع ادیبان معاصر، نه تنها ثلمه ای ادبی است بلکه نامداری متخلق
به خوی استادی و خیم ایرانی را ازدست داده ایم. با تسلیت به خانواده محترم دکتر دانش پژوه و دانشجویان و دوستداران استاد، ازدرگاه خداوندبرای آن مرحوم مومن ودانشمند رحمت واسعه الهی مسئلت می نماییم. روانش شاد ویادش جاودانه باد. (سیدضیاء الدین جوادی)

جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید