انتشار شمارۀ 56 آینۀ میراث

میراث مکتوب - تازه ترین شمارۀ دوفصلنامۀ علمی - پژوهشی آینۀ میراث (دورۀ جدید سال سیزدهم، شمارۀ اول، بهار و تابستان 1394 (پیاپی 56)) به صاحب امتیازی مرکز پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد.

 

 

فهرست مطالب این شماره از دوفصلنامۀ آینۀ میراث به این شرح است: 

سخن سردبیر / 5

پژوهشی در احوال و آثار شمس سجاسی/ محمد افشین­وفایی/9

نقد و بررسی تصحیح سفینۀ شاعران قدیم/ مجید خسروی/33

بررسی نسخه­شناسی و سبک­شناسی اشعار ترکی مولانا / الهام خلیلی جهرمی و . . . /47

دیباچۀ مرقع شاه محمد مذهب / سعید خودداری نائینی/77

گونه­ای از بازی شطرنج در شاهنامۀ فردوسی / مهدی رمضانی و احمد گلی/101

صدرالافاضل خوارزمی / عاطفه زندی.../ 121

نقدی بر احادیث و قصص مثنوی / وحید سبزیان­پور و/141

بررسی انتقادی تصحیح کتاب «احوال و اخبار برمکیان»/ سارا سعیدی/167

رقم نقاش و مذهب بر جلدهای روغنی ... / ریحانه سلیمی و فریبا افکاری/185

بررسی و نقد انتساب رباعیات مشترک خیام و مجدهمگر/ طه صادری و . . . / 231

بررسی انواع جعل و تزویر در ... /حبیب­الله عظیمی و هلیا هاشمی اصل / 265

ما به کجاییم و امانت کجاست/ سعید کریمی/293

تحقیق در اشعار پراکندۀ ابوالمعالی نحاس رازی / الیاس نورایی و سهیل یاری گل­دره / 313

پیشنهادی برای تصحیح چند لغت در ... / حامد نوروزی و کلثوم قربانی /329

چکیدۀ عربی / حامد صدقی /357

چکیدۀ انگلیسی / مجدالدین کیوانی/ 6

در سخن سردبیر این شماره به قلم دکتر مجدالدین کیوانی آمده است:

یکی از راههای شناسایی مقالات خوب یا بد دروازه­های ورودی مجلات و نشریه‌های جدی، روشمند و مسئول است. در چنین نقطه­های «دیده­بانی» است که می­توان کیفیت، مایۀ ابتکار و نوآوری، عمق و سطح تحقیق و پاکیزگی و سلامت نوشته­های رسیده را سنجید، و آنگاه آنها را خوب و بد کرد؛ پذیرفتنیها را چاپ کرد و دور ریختنیها را به کناری نهاد. غیبت چنین جایگاههای دیده­بانی و مراقبت است که راه نوشته­های سست بی­مایه را به نشریات و جراید باز می­کند. مع­ذلک، آنچه نباید باعث اشتباه شود این است که تمامی مقالات پذیرفته شده در سطحی برابر از اصالت و سلامت نیستند، و لذا نباید این توهم پیدا شود که تمامی مقالات یک شماره از نشریه با گرفتن امتیازهای یکسان به آن راه یافته­اند. به بیان ساده، مقالات منتشر شده همه لزوماً صد در صد مطابقِ ضوابط و ملاکهای مورد انتظار نشریه نیست.

مقالاتی را که به دفتر مجله می­رسد می­توان به سه دسته تقسیم کرد. یک دسته ــ که معمولاً به لحاظ تعداد، در اقلیت­اند ــ مقالات محققانه­ای هستند که پیداست نویسندگان کار را جدّی گرفته و برای انجامشان وقت و نیرو صرف کرده­اند. این دستنوشته­ها کمترین زحمت و معطلی را برای تحریریۀ مجله دارند، و بنابراین در همان دورِ اول به راحتی نمرۀ قبولی می­گیرند. دستۀ دوم، که شمارشان چندان هم اندک نیست، آنهایی است که از جهات مختلف کم و کاستی دارند و به هیچ وجهی اصلاح­پذیر نیستند یا به چارچوب اهداف و سیاستهای مجله در نمی­آیند، و متأسفانه باید کنار گذاشته شوند. و اما دستۀ آخر مقالاتی است که نه می­توان آنها را به طیب خاطر قبول کرد و نه دل به رد کردنِ آنها رضایت می­دهد. این دسته مقالات است که هم وقت و نیروی بیشتر می­طلبد و هم تاب و تحمل بیشتر. مع ذلک، مجله صلاح را در این می­بیند که زحمت و کارِ بیشتر را به جان بخرد با این امید که مؤلفان آنها وقتی مقالات چاپ شدۀ خود را ملاحظه کردند، انگیزۀ قوی­تری برای نوشتن مقالات بهتر و ارزنده­تر پیدا کنند.

آینۀ میراث امیدوار است و مؤکداً توصیه می­کند که این گروه از یاران مجله نوشته­های خود را پس از نشر به دقت مطالعه و با اصل اولیۀ نوشتۀ خود مقابله کنند و ببینند چه جاهایی تغییر یافته و چرا. هیچ­گاه هیچ­ کس بکمال نیست. همیشه چیزهای تازه­ای برای آموختن وجود دارد. مجله در اصل موضوع مقاله­ای که پذیرفت طبعاً دخالتی نمی­کند، مگر آنکه از طرف داوران متخصص مقالات، پیشنهادهایی برای مقداری جرح و تعدیل در بعض جاهای مقاله داده شود؛ در اکثر چنین مواردی، مجله ضمن مشورت با مؤلفان به اعمال نظرات پیشنهادی داوران مبادرت می­کند. مجله، اما، ناگزیر می­شود گاه در طرزِ عرضه­داشت و بعضی از اجزاء ساختاری و نوشتاری مقالات دست ببرد، حشو و زوائد را حذف کند، عبارات و جملات تکراری و مترادف را خط بگیرد، ضعفهای دستوری و بلاغی را به حدّ اقل برساند، ندرتاً جابه­جاییهایی در توالیِ پاراگرافهای مقاله بدهد و، در یک کلام، قدرِ مقدور، آن را «عرضه­شدنی­تر» کند. بنابراین، جا دارد که نویسندگان چنین مقالاتی کار ویرایش شدۀ خود را باز با حوصله مرور کنند. در هر شماره، غیر از مقالاتی که با مقداری حکّ و اصلاح، درخورِ چاپ شدن می­شوند، آن معدود نوشته­های بدون اشکال یا بسیار کم اشکالی که در بالا بدان اشاره رفت، نیز می­تواند الگوهای خوب نگارش برای نو پژومشگران و تازه قلم به دستها باشد. اصولاً انتظارِ آینۀ میراث این است که هر مؤلف فقط مقالۀ خود را نخواند، بلکه همگی تمامی مندرجات مجله را بخواند تا چنانچه اشکالی یا نکته­ای به نظرش رسید به دفتر مجله بنویسد. انتقادها و پیشنهادهای کسانی که خود در پدید آوردن هر شماره از مجله دخیل بوده­اند، و فی‌الواقع مجله متعلق به آنهاست، می­تواند سطح کیفی مجله را ارتقا بخشد.

در پایان فروتنانه به همکاران تازه­کارتر توصیه می­شود که، مقالۀ خود را پیش از ارسال به دفتر مجله، به دوست یا همکاری که تجربۀ بیشتر در موضوع مقاله و قلم تواناتری در نگارش دارد بدهند تا نگاه منتقدانه­ای به آن بیندازد و اگر نیاز به اصلاحاتی بود پیشنهاد کند. این رسم نامعمولی در عالم نیست. روانشاد استاد احمد تفضلی دو سه بار پیش آمد که مقاله­هایش را قبل از تحویل به بخش ویراستاری مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، به اینجانب می­داد که چنانچه پیشنهادی دارم به او بگویم، در صورتی که او بالاتر از اینها بود که به توصیه­های چون منی نیاز داشته باشد. اخیراً دو تن از جمع همکاران آینۀ میراث مقالۀ خود را برای ویرایش از نظر همکارشان گذرانده، و در پانویس مقالۀ خود نیز از او تشکر کرده بودند؛ این کار شایسته و بسزایی بوده که، لااقل به بهبود طرز نگارش مقالۀ آنها کمک کرده است.

کسانی که مقاله می­نویسند، از نظری، دو گروه هستند. یا مطلبی برای گفتن ندارند ولی نسبتاً خوب می­نویسند، یا، برعکس، مطلب دارند ولی نمی­توانند آن را با زبان روشن به قلم آورند. به بیان دیگر، بعضی «حرفِ خوب می­زنند؛ بعضی خوب حرف می­زنند!». آنها که درونمایه­ای برای خلق مقاله ندارند، بهتر است از فکر مقاله­نویسی متصرف شوند یا جداً در فکر کسب درونمایه باشند. اما آنهایی که مطلبی دندانگیر برای گفتن دارند ولی در نگارش به حد کافی ماهر نیستند، هرگز عیبی نیست که بنویسند و برای اصلاحات نگارشی از دیگران استمداد کنند.

امیدِ عافیت آن گه بود موافق ِ عقل

که نبض را به طبیعت شناس بنمایی

بپرس هر چه ندانی که ذُلّ پرسیدن

دلــــیل راه تو باشد به عِزّ دانایی
 

دوفصلنامۀ آینۀ میراث (دورۀ جدید سال سیزدهم، شمارۀ اول، بهار و تابستان 1394 (پیاپی 56))

صاحب امتیاز: مرکز پژوهشی میراث مکتوب

مدیرمسئول: اکبر ایرانی

سردبیر: مجدالدین کیوانی

 

افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

دست مریزاد استاد عزیز! لذت بردم

جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید