مجلس گویی و انواع آن در ادبیات فارسی

میراث مکتوب- شرح موضوع و روش کلی پژوهش:
مجلس گویی یکی از انواع ادبی در متون کهن فارسی پیش از مغول است. مجلس گویی ظاهراً در آغاز مختص واعظان و برخی متصوفه بوده که ابتدائاً صورت شفاهی داشته و سپس به شکل مکتوب درمی آمده است. اما در ادوار بعدی، گویا برخی آثار مجلس گویی از آغاز به صورت مکتوب پدید آمده اند. با نگاهی تاریخی به آثاری که به شیوۀ مجلس گویی مدوّن شده اند، برخی ویژگی های مشترک از سویی و بعضی اختصاصات ویژۀ هر یک از سوی دیگر جلب توجه می کند. در این طرح، آثاری که به زبان فارسی و به شیوۀ مجلس گویی تألیف شده اند، نخست در چهارچوبی تاریخی ترسیم می شوند و سپس شباهت ها و تفاوت های آنها با یکدیگر و تطورات و تحولات این نوع ادبی در گذر زمان تحلیل می شود.

افزودن دیدگاه جدید

Filtered HTML

  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • تگ‌های HTML مجاز: <a> <em> <strong> <cite> <blockquote> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

Plain text

  • تگ‌های HTML مجاز نیستند.
  • نشانی صفحه‌ها وب و پست الکترونیک بصورت خودکار به پیوند تبدیل می‌شوند.
  • خطوط و پاراگراف‌ها بطور خودکار اعمال می‌شوند.

با سلام. این طرح در سال 1387 در دانشگاه قم با عنوان « مجلس گویی و مجالس نویسی در ادب پارسی » توسط مرتضی سلیمانی با راهنمایی دکتر احمد رضائی جمکرانی ( رساله کارشناسی ارشد ) دفاع شده است و به زودی قرار است چاپ گردد.

جهت اطلاع از آخرین اخبار و مطالب ثبت‌نام نمائید