غدیریۀ قاضی نظام‌الدین اصفهانی

میراث مکتوب- ابوسعد محمّد بن اسحاق بن المطهر، معروف به قاضى نظام‏‌الدين اصفهانى، دانشمند و شاعر ذولسانين اصفهان در قرن هفتم هجرى، و ستايشگر خاندان سرشناس جوينى است. وى به تقريب در اوايل ‏قرن هفتم هجرى متولّد شده، و به يقين پيش از سال 631ق و تا سال 681ق در قيد حيات‏ بوده ‏است. خاندان قاضى همه اهل علم و تعليم بوده‏‌اند و «قضاء» منصب خانوادگى اوست، چنان كه او خود، قاضى القضاة اصفهان بوده ‏است.

نگارندگان مقالۀ «غدیریۀ قاضی نظام‌الدین اصفهانی»، در مقالۀ خود، پس از مقدمه‏‌اى كوتاه‏ در شرح زندگى و آثار قاضی نظام‌الدين اصفهانی، قصيدۀ نونيۀ او در ستايش امام علی(ع) را با استناد به دست‏نويس‏‌های ‏آثارِ او، گزارده و بر اساس سنت تصحيح نسخ خطی، به بررسی اختلاف نسخ و سپس، تحليل ساختار قصيده و شرح و ترجمۀ يکايک ابيات آن پرداخته‌اند.

از مهم‌ترين نتايج اين پژوهش، که با روش توصيفی ـ تحليلی، توسط سید کمال موسوی و سیدمحمدرضا ابن الرسول انجام گرفته، این است که قاضی نظام‌الدين در اين سروده به‌عنوان عالِمی شيعی ظاهر می‌شود و مناقبی از اميرمؤمنان(ع) را نقل می‌کند که تنها در متون شيعه مذکور است.

متن کامل مقاله را که در شمارۀ 62 دوفصلنامۀ آینۀ میراث (بهار و تابستان 1397) به چاپ رسیده از اینجا دریافت کنید.

دیگر مقالات این شمارۀ آینۀ میراث را نیز می‌توانید در اینجا ببینید.