دیوان طالب جاجرمی
سراینده: طالب جاجرمی، شاعر مشهورعهد تیموری( 854 هـ .) (1)
موضوع: شعر فارسی
تاریخ تقریبی سرایش: نیمۀ نخست سدۀ 9 هـ .
شمار برگ‏ها: 72 برگ 17 سطری (نسخۀ مرعشی)
تاریخ کتابت: (احتمالاً) سدۀ 9 هـ .
پیشینۀ آگاهی:
 از دیوان این شاعر نسخه‏ای در فهرست استاد منزوی، بخش دواوین شعری معرفی نشده است که نشانگر آن است که تا سال 1359 شمسی نسخه‏ای از آن در فهارس نسخه‏های خطی شناسایی نشده بوده است. اکنون دو نسخه از این دیوان ارزنده در ایران شناسایی شده است که یکی در کتابخانۀ مرعشی به شماره 7996 است شامل غزلیات شاعر از ابتدا (حرف الف) تا نیمۀ حرف «م». این نسخۀ نفیس پیش از این در کتابخانۀ عبدالحسین بیات قرار داشته و خط و یادداشت او به تاریخ 1332 ش بر آن هست. نسخۀ دیگر اثر، که آن هم نویافته است و هنوز در فهارس نسخه‏های خطی معرفی نشده، در موزۀ ملی ایران به شمارۀ 4326 نگهداری  میشود و از قرار معلوم تصحیح دیوان این شاعر که از اقران شاه نعمة الله ولی، امیرشاهی سبزواری و گروهی دیگر از معاریف عهد تیموری به شمار می‏رود، با وجود این دو نسخۀ نفیس، ضروری است.
1. بسیاری تذکره‏ها احوال او را ثبت کرده‏اند (فرهنگ سخنوران خیامپور ج2 ص 580) اما مهم‏ترین اطلاعات راجع به او را دولتشاه سمرقندی به دست داده است که او را از کدخدازادگان جاجرم (در شمال خراسان) و از شاگردان آذری طوسی معرفی می‏کند و می‏نویسد که او در اوایل زندگی مقیم شیراز شده، اشعارش را به شیوۀ سعدی سروده و در دارالملک فارس شهرت تمام یافته؛ در شیراز منظومه‏ای به نام عبدلله، فرزند ابراهیم سلطان تیموری، در مناظرۀ‏ گوی و چوگان ساخته و از او صله گرفته؛ و سرانجام پس از سی سال زندگی به دلخوشی در شیراز، به سال 854  هـ . درگذشته و در مصلای شهر پهلوی قبر خواجه حافظ مدفون گردیده است.