میراث مکتوب- همیشه این نظر در نزد نقدنویسان رایج بوده که باید اثر را نقد کرد و نه نویسنده را. من نمی دانم چگونه میتوان از اثری سخن گفت و ایراداتی بر آن گرفت و به نویسنده توهینی نکرد. چگونه میتوان کتابی (و نیز مقاله ای) را مولود صنعت کتابسازی دانست و نویسنده؟اش را کتابساز ندانست؟ و چگونه میتوان کسی را به کتابسازی متهم کرد و به او توهینی نکرد. چگونه میتوان تصحیحی را نقد کرد و به مصحح اتهام دزدی و بی دقتی و بی روشی و بی توجهی نداد.
آقای دکتر ایرانی در نوشته "کتاب را نقد باید، مصحح را نشاید" طنزی مکالماتی بسبک شیخ شیراز و از زبان دیگران آورده که باید خواند. با آقای ایرانی درباره کتاب نمایی صحبت می شد. ایشان گفتند "عیب می جمله بگفتی، هنرش نیز بگو" کتاب نمای آقای ... اگر کتابسازی هم باشد اما جلد زیبایی دارد. بگمانم نقد اثر مورد نظر جناب دکتر ایرانی را باید اینگونه نوشت:
"مصحح نمای محترم، اثر تصحیح نمای یادشده را با کمال دقت از آثار دیگران فراهم آورده و نام محترم تصحیح بر آن نهاده و در کمال دقت، ترجمه کار دیگران را با پیرایش ماهرانة نام و نشان آنان، بنام خود کرده و در مقدمه سراسر عالی که تلفیقی از آثار ارزشمند دیگران است، تفاوت چندانی بین نسخه ها ننهاده، چه، باید به اثر نگریست، نه درستی و نادرستی خوانشهای نسخه های چخ و پخ. درست است که مصحح و نویسنده چندان در پی کاری روشمند نبوده، و از نظر او کار خوب کار اسب نمایی (حیوانی است نه چندان نجیب) است، اما فونت چشم نواز و جلد زیبای آن هوش از سر داوران کتاب سال و کتاب فصل و کتاب ماه و کتاب هفته و حامیان نسخ خطی ربوده و کرور کرور جوایز به این اثر نه چندان معتبر داده شده است. امید است نویسنده و مصحح در آثار درخشان بعدی جانب ادب و انصاف و روشمندی و دقت را بجای آورده، سوژه به منتقدان دائم النق ندهند و عرض خود نبرند و زحمت ما هم ندارند. زیاده جسارت به مصحح نمای محترم است".

محسن جعفری مذهب